தனது இந்து ராஷ்டிரக் கனவை நிறைவேற்றிக் கொள்வதற்கு அயோத்தி பிரச்சினைக்கு இணையான முக்கியத்துவம் கொண்ட பிரச்சினையாக “பொது சிவில் சட்டம்” குறித்த பிரச்சினையை பாரதீய ஜனதா எழுப்புகிறது. முசுலீம்களின் நான்கு தார மணமுறை மற்றும் மணவிலக்கு முறையை மட்டும் குறிவைத்துத் தாக்குவதன் மூலம் ‘இந்து தனிநபர் சட்டம் ‘ ரொம்பவும் முற்போக்கானது போன்ற தோற்றத்தை உருவாக்குகிறது.
“இந்திய உண்மையான மதச்சார்பற்ற நாடென்றால் எல்லா இந்தியர்களுக்கும் ஒரே மாதிரியான சிவில் சட்டத்தைக் கொண்டு வர வேண்டியதுதானே” என்ற பாரதீய ஜனதாவின் கேள்விக்கு, அதன் எதிர்ப்பாளர்களால் முகம் கொடுக்க முடியவில்லை. எனவே “இது முசுலீம்களுக்கு ஆதரவான போலி மதச்சார்பின்மை” என்ற பாரதீய ஜனதாவின் வாதம் பெரும்பான்மை ‘இந்து’க்களிடம் எடுபடுகிறது.
இது போலி மதச்சார்பின்மை என்ற கருத்தை இந்நூல் வேறொரு கோணத்திலிருந்து கூறுகிறது. “அரசு மற்றும் சிவில் சமூகத்தின் மீது எவ்வித அதிகாரமும் செலுத்தவியலாமல் மதத்தைத் துண்டிப்பது” என்ற மதச்சார்பின்மைக் கோட்பாட்டுக்குப் பதிலாக, அனைத்து மதங்களையும் சமமாக நடத்துதல் என்ற மோசடியான விளக்கம் இந்திய மதச்சார்பின்மைக்குத் தரப்பட்டிருப்பதை இந்நூல் சுட்டிக் காட்டுகிறது.
இந்திய அரசியல் சட்டத்தில் மதம், மதச்சார்பின்மை ஆகியவை தெளிவாக வரையறுக்கப்படவில்லை என்பதுடன், மதம் – மத நம்பிக்கை குறித்து உச்சநீதி மன்றம் அளித்துள்ள விளக்கங்கள் மதச்சார்பின்மைக் கோட்பாட்டுக்கே எதிரானவை என்பதை ஆதாரங்களுடன் நிறுவுகிறது இந்நூல்.
இந்து – முசுலீம் தனிநபர் சட்டங்கள் பற்றிய ஒப்பீட்டைப் படிக்கும் வாசகர்கள் இந்து சட்டத்தின் ‘முற்போக்கான’ தன்மையைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். எதார்த்தத்தில் இல்லாத இந்து மதத்தைச் சட்டத்தின் மூலம் செயற்கையாக உருவாக்கும் முயற்சிதான் ‘இந்து தனிநபர் சட்டம்’ என்பது வரலாற்று விவரங்களுடன் தரப்பட்டுள்ளது. அரசியலிலிருந்து மதத்தைப் பிரிக்கக் கூடாது என்று வாதாடும் பாரதீய ஜனதா, குடும்பத்திலிருந்து மட்டும் மதத்தைப் பிரிக்க வேண்டும் என்று கூறும் இரட்டை வேடத்தின் நோக்கம் ஆராயப்பட்டுள்ளது. இறுதியாக, பாரதீய ஜனதாவிதற்கு எதிராகப் போலி கம்யூனிஸ்டுகள் முதல் பின் நவீனத்துவ அறிஞர்கள் வரை பல தரப்பினரும் வைக்கும் தீர்வுகளுக்கான மறுப்புரை தரப்பட்டுள்ளது. உண்மையான மதச்சார்பின்மைக்கும் மதச்சார்பற்ற சிவில் சட்டத்திற்குமான போராட்டம் மட்டுமே இந்துத்துவத்தை முறியடிக்கும் என்பதை நூல் வலியுறுத்துகிறது.
1995 –இல் ஒரு உச்சநீதி மன்றத் தீர்ப்பு உருவாக்கிய விவாதத்தையொட்டி புதிய கலாச்சாரத்தில் தோழர் சூரியன் எழுதிய தொடர் கட்டுரையை தற்போது நூல் வடிவில் தருகிறோம் மதச்சார்பற்ற ஜனநாயக சக்திகளின் இந்துத்துவ எதிர்ப்புப் போராட்டத்திற்கு இது பெரிதும் பயன்படும் என நம்புகிறோம்.
(நூலின் முன்னுரையிலிருந்து)
இந்திய அரசியல் சட்டம் மதச்சார்பற்றதா
பொது சிவில் சட்டம் குறித்த உண்மைகள்
புதிய கலாச்சாரம் கட்டுரைகள்
வெளியீடு : கீழைக்காற்று
விலை : ரூ 40
பக்கங்கள் : 64
புத்தகக் கண்காட்சியில் கிடைக்குமிடம்
கீழைக்காற்று வெளியீட்டகம்
சென்னை – 600002
044-28412367
எண்: 80-81 (முதல் நுழைவாயில்)
38-வது சென்னை புத்தகக்காட்சி
சென்னை ஒய்.எம்.சி.ஏ. உடற்கல்வியியல் கல்லூரி,
நந்தனம், சென்னை – 35
நாள் : சனவரி 9 – 21 (9 – 1 – 2015 முதல் 21 – 1 – 2015 வரை)
நேரம்:
வேலைநாட்கள் : மதியம் 2 – இரவு 9 – மணி வரை
விடுமுறைநாட்கள் : காலை 11 – இரவு 9 – மணி வரை
 |
 |
இந்திய மதச்சார்பற்றதாக இருக்க வேண்டுமா இல்லை மதசார்பாக இருக்க வேண்டுமா என்று முதலில் தீர்மானிக்க வேண்டும். முதலில் மதம் என்றால் என்ன என்று விளக்க வேண்டும். “முஸ்லீமித்துவவாதிகளை” திருப்திப்படுத்த வேண்டியே கருத்துக்கள் பரப்பபடுகின்றன. உலகில் உள்ள அனைத்து நாடுகளும் ஏதேனும் ஒரு மதசார்பாகவே இருக்கின்றன. இந்தியா அதற்கு விதிவிலக்கு. இந்திய மதசார்பாற்ற நாடாக இருக்க வேண்டும். மதத்தின் அடிப்படையில் சட்டங்கள் இருக்கக்கூடாது. அறிவியலை கொண்டு ஆய்வு செய்து பொது சிவில் சட்டம் உருவாக்க வேண்டும். இதற்கு கட்சிகள் தடையாக இருக்க கூடாது. அனைத்து மாநிலங்களும் சம உரிமை கொண்டவையாக இருக்க வேண்டும். “முஸ்லீமித்துவவதிகளை” திருப்திபடுத்த வேண்டி சட்டம் இருக்க கூடாது. காஷ்மீரில் இருந்து இரண்டு லட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட இந்துக்கள் துரத்தியடிக்கப்பட்டார்கள். அவர்கள் சொல்லன்ன துயரத்தில் பல இடங்களில் சுற்றி திரிகிறார்கள். இவர்களைப் பற்றி யாரும் கவலைப்படுவது இல்லை. ஒரு நாட்டில் அந்த நாட்டு குடிமகன் அகதிகளாக இருப்பது இங்குதான். இதனை யாரும் கண்டுகொள்ளாமல் இருப்பதும் இந்த நாட்டில்தான். தற்போது ஜெர்மனியில் “இஸ்லாமியத்துவவாதிகளுக்கு” எதிராக போராட்டம் நடந்து வருகிறது. இதனையும் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும்.
மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தில் விபச்சாரம் செய்ய அரசியல் சட்டம் அனுமதிக்கிறது. தமிழகத்தில் அனுமதிக்கலாமா பொதுச் சிவில் சட்டம் மூலம்
/////மகாராஷ்ட்ரா மாநிலத்தில் விபச்சாரம் செய்ய “அரசியல் சட்டம்” அனுமதிக்கிறது////
அரசியல் சட்டத்தின் எந்த பிரிவு இப்படி அனுமதிக்கிறது என்று கூறுங்கள். அப்படி ஒரு பிரிவு நமது அரசியல் சட்டத்தில் இல்லை என்பதுதான் உண்மை. மும்பையில் சில பகுதிகளில் “அனுமதிக்கப்படுவதாக” கேள்விப்பட்டேன். அனைத்து மக்களும் இதனை செய்யுங்கள் என்று கூறவில்லை. தமிழ் நாட்டில் கூட சென்னையில் சில பகுதிகளில் இது சட்டத்திற்கு மாறாக நடப்பதாக உள்ளது. இது உலகில் பல பகுதிகளிலும் சட்டப்படி இல்லாமல் நடக்கிறது. சில நாடுகளில் மட்டுமே சட்டப்படி அனுமதிக்கப்படுகிறது. பிலிபைன்ஸ் மற்றும் தாய்லாந்து ஆகிய நாடுகளில் இது சட்டப்படி அனுமதி இருப்பதாக கூறப்படுகிறது.
அறிவியல் பூர்வமாக ஆய்வு செய்து சிறப்பாக இருந்தால் பொது சிவில் சட்டத்தில் அனுமதிக்கலாம்.பொது சிவில் சட்டம் எனபது மனித வாழ்க்கை சம்பந்தப்பட்டது. இதனை அறிவியல் பூர்வமாக ஆலோசித்து நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். மதம் இனம் மொழி ஜாதி ரீதியாக இருக்க கூடாது.