சீனப் புரட்சியைப் பற்றிப் பேசும்போது பெரும்பாலோர் 1949 அக்டோபரில் மக்கள் சீனக் குடியரசு அறிவிக்கப்பட்டதிலிருந்தோ, நீண்ட நெடும் பயணத்திலிருந்தோ தொடங்குகின்றனர். ஆனால், அதற்கு ஏறத்தாழ இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, ஜியாங்சி மாகாணத்தின் மலைப்பகுதியில் உள்ள ருய்சின் (Ruijin) என்னும் சிறு நகரில், உழைக்கும் மக்களின் அரசு எப்படி இருக்கும் என்பதற்கான முதல் ஒத்திகை நடந்தது. ஒரு புதிய மார்க்சிய வாசகருக்கு ருய்சின் வரலாறு வெறும் கடந்தகாலக் கதை அல்ல. அரசு, அதிகாரம், மக்கள் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான உறவைப் பற்றிய நடைமுறைப் பாடம் அது.
உழைக்கும் மக்களின் முதல் அரசு
1931 நவம்பரில், புரட்சிகரத் தளப் பகுதிகள், செஞ்சேனைப் பிரிவுகள், தொழிலாளர்–உழவர் அமைப்புகள் ஆகியவற்றைச் சேர்ந்த 610 பேராளர்கள் (பிரதிநிதிகள்) ருய்சினின் யேப்பிங் என்னும் சிற்றூரில் கூடினர். அங்கே அவர்கள் சீன சோவியத் குடியரசைத் தொடங்கி வைத்தனர். சீன வரலாற்றில் தொழிலாளர்களும் உழவர்களும் நாடு தழுவிய அளவில் அமைத்த முதல் மக்களாட்சி அரசு இதுவே.
இந்தக் குடியரசின் வரைவு அரசியலமைப்புச் சட்டம், அதிகாரத்தை நிலவுடைமையாளர்களிடமோ முதலாளிகளிடமோ அல்லாமல், தொழிலாளர்கள், உழவர்கள், செஞ்சேனை வீரர்கள் ஆகியோரிடம் ஒப்படைத்தது. ஆண்–பெண் வேறுபாடின்றி பதினாறு வயது நிறைந்த அனைவருக்கும் வாக்குரிமை வழங்கப்பட்டது. அன்றைய சீனாவில் பெண்கள் பெரும்பாலும் குடும்பத்துக்குள் அடைபட்டிருந்த சூழலில், இது ஒரு புரட்சிகரமான அடியெடுப்பு.
நிலச் சட்டம், தொழிலாளர் சட்டம், திருமணச் சட்டம் ஆகியவை இயற்றப்பட்டன. யாருக்கு நிலம், எவ்வளவு கூலி, யாரை மணப்பது என்பது போன்ற கிராம வாழ்க்கையின் பெரும் கேள்விகள், அதுவரை நிலவுடைமையாளர்களும் குலத் தலைவர்களும் தீர்மானித்து வந்தவை. அவை இப்போது மக்களின் பொது உரிமைகளாக மாறின. அரசு என்பது ஒரு வர்க்கத்தின் கருவி என்ற மார்க்சியக் கருத்தை, எந்த வர்க்கத்தின் கையில் அந்தக் கருவி இருக்கிறது என்பதைப் பொறுத்து மக்களின் அன்றாட வாழ்வே மாறும் என்பதை ருய்சின் நேரடியாகக் காட்டியது.
இரட்டை அதிகாரம்: சொந்தப் படை, சொந்தச் சட்டம், சொந்தப் பணம்
1917இல் ரஷ்யாவில் சோவியத்துகளும் தற்காலிக அரசாங்கமும் அருகருகே இயங்கிய நிலையை லெனின் “இரட்டை அதிகாரம்” (dual power) என்று விளக்கினார். ஒரே நாட்டில் இரண்டு போட்டி அரசுகள் இயங்குவது நீண்டகாலம் நீடிக்க முடியாது, ஒன்று மற்றொன்றை வீழ்த்தியே தீரும். சீனாவில், குவோமிந்தாங் (KMT) அரசு நாட்டின் பெரும்பகுதியை ஆண்டுவந்தபோதே, ருய்சின் குடியரசு தனக்கென சொந்தப் படை, சொந்தச் சட்டம், சொந்தப் பணம் ஆகியவற்றுடன் இயங்கியது. இது இரட்டை அதிகாரத்தின் நடைமுறை வடிவம்.
அதன் நிறுவனக் கட்டமைப்புகள் வியக்கத்தக்கவை:
தேசிய வங்கி: 1932 பிப்ரவரியில் தொடங்கப்பட்டது. லெனின் உருவம் பொறித்த ஒரு யுவான் தாளை அச்சிட்டது.
வெளிநாட்டு வணிகப் பணியகம்: குவோமிந்தாங் முற்றுகையால் உப்பு, மருந்து போன்ற இன்றியமையாப் பொருள்கள் தடைபட்டபோது, அரிசியையும் டங்ஸ்டனையும் கொடுத்து அவற்றைப் பண்டமாற்று செய்தது.
செய்தித்தாள்: 1934க்குள் “செஞ்சீனம்” (Red China) நாற்பதாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட படிகளுடன் புழக்கத்தில் இருந்தது.
கல்வி: 1934 ஜனவரிக்குள் 3,052 “லெனின் பள்ளிகள்” அமைக்கப்பட்டு, 89,710 குழந்தைகள் கல்வி பெற்றனர்.
முற்றுகைக்கு உள்ளான ஒரு வறிய மலைப்பகுதியில் இவை அனைத்தும் நடந்தன என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். புரட்சி என்பது வெறும் ஆயுதப் போராட்டம் அல்ல. அது ஒரு புதிய சமூகத்தைக் கட்டியெழுப்பும் பணியும் கூட.
மக்கள் திரள் வழி: மக்களிடமிருந்து மக்களுக்கு
ருய்சினில் மக்களாட்சி வெறும் சொல்லாக இருக்கவில்லை. தேர்தலுக்கு முன் வேட்பாளர் பட்டியல்கள் வெளிப்படையாக அறிவிக்கப்பட்டன. தகுதியற்றவர் எனக் கருதப்பட்ட பேராளரைத் திரும்பப் பெறும் உரிமை (recall) வாக்காளர்களுக்கு இருந்தது. பாரிஸ் கம்யூன் அனுபவத்திலிருந்து மார்க்ஸ் வலியுறுத்திய கொள்கை இது: மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் எந்நேரமும் மக்களுக்குப் பதில் சொல்லக் கடமைப்பட்டவர்கள்.
ஷாஜௌபா என்னும் சிற்றூரில் நடந்த ஒரு நிகழ்வு இந்த அணுகுமுறையை நன்கு விளக்குகிறது. அங்குள்ள கற்பூர மரத்தின் கீழ் மா சேதுங் ஊர் மக்களுடன் உரையாடியபோது, அவர்கள் குடிநீருக்காகப் படும் துன்பத்தை அறிந்தார். அதற்குத் தீர்வாக மக்களுடன் இணைந்து கிணறு வெட்டும் பணி தொடங்கியது. “தண்ணீர் குடிக்கும்போது, கிணறு வெட்டியவரை மறவாதே” என்ற சொலவடை அங்கிருந்து பிறந்தது.
இதுபோன்ற பட்டறிவுகளிலிருந்தே “மக்கள் திரள் வழி” (Mass Line) என்னும் முறை உருவானது. மக்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்வது, அவர்களின் சிதறிய பட்டறிவுகளைத் தொகுத்துக் கொள்கையாக்குவது, அந்தக் கொள்கையை மீண்டும் மக்களிடம் கொண்டுசென்று நடைமுறையில் சோதிப்பது என்னும் தொடர்ச்சியான சுழற்சி இது. கட்சி மக்களுக்கு மேலே நின்று ஆணையிடும் அமைப்பல்ல, மக்களுடன் இணைந்து கற்கும் அமைப்பு என்பதே இதன் அடிப்படை.
நீண்ட நெடும் பயணம்: பின்வாங்கலும் படிப்பினையும்
ருய்சின் குடியரசை அழிக்க சியாங் கை-ஷேக் தலைமையிலான குவோமிந்தாங் அரசு அடுத்தடுத்து ஐந்து முற்றுகைப் போர்களை நடத்தியது. ஐந்தாவது முற்றுகையைத் தாக்குப்பிடிக்க முடியாத நிலையில், 1934இல் கம்யூனிஸ்டுகள் ஒரு மூலோபாயப் பின்வாங்கலாக நீண்ட நெடும் பயணத்தைத் (Long March) தொடங்கினர்.
அவர்கள் வெறுங்கையுடன் புறப்படவில்லை. தங்கள் குடியரசின் பட்டறிவையும், சட்டங்களையும், நாணயத்தையும், பள்ளிகளையும் சுமந்துகொண்டே புறப்பட்டனர். ஒரு தளப்பகுதியை இழப்பது என்பது புரட்சியை இழப்பதாகாது. அங்கே கற்ற பாடங்கள் இருக்கும்வரை, புதிய இடத்தில் மீண்டும் தொடங்க முடியும்.
இந்தப் பயணத்தின் நடுவே, 1935 ஜனவரியில் நடந்த சுன்யி கூட்டத்தில் (Zunyi Conference), முந்தைய தலைமையின் இராணுவத் தவறுகள் விவாதிக்கப்பட்டு, மா சேதுங்கின் தலைமை நடைமுறையில் நிறுவப்பட்டது. தோல்விகளை வெளிப்படையாக ஆய்ந்து, தவறான வழியைத் திருத்திக்கொள்வது புரட்சிகர இயக்கத்தின் வலிமையே தவிர பலவீனம் அல்ல என்பதற்கு இது ஒரு சான்று.
ருய்சினின் மரபு
ஹுவாவு கிராமத்தில் இன்றும் 17 பைன் மரங்கள் நிற்கின்றன. செஞ்சேனையில் சேர்ந்து புறப்பட்டு, திரும்பி வராத அந்த ஊரின் 17 வீரர்களின் நினைவாக அவை நடப்பட்டவை. ஒரு சிறு கிராமம் தன் இளைஞர்களை இழந்தும் புரட்சியைக் கைவிடவில்லை என்பதற்கு அவை அமைதியான சான்று.
“மக்கள் குடியரசு இங்கிருந்துதான் வந்தது” என்று ருய்சின் நினைவுகூரப்படுவது வெறும் பெருமிதம் அல்ல. 1949இல் உருவான அரசின் அடிப்படை வடிவங்களான நிலச் சீர்திருத்தம், மக்கள் திரள் வழி, உழைக்கும் மக்களின் அரசு அதிகாரம் ஆகியவை அனைத்தும் முதலில் ருய்சினில்தான் சோதிக்கப்பட்டன.
ஒரு புதிய மார்க்சிய வாசகருக்கு ருய்சின் கற்றுத்தருவது இதுதான்: புரட்சி என்பது ஒரே நாளில் நடக்கும் நிகழ்வு அல்ல. ஆளும் வர்க்கத்தின் அரசுக்குள்ளேயே, உழைக்கும் மக்கள் தங்கள் சொந்த அதிகார அமைப்புகளைக் கட்டியெழுப்பி, அவற்றை நடத்தக் கற்றுக்கொண்டு, தோல்விகளிலிருந்து பாடம் பெற்று முன்னேறும் நீண்ட போராட்டம் அது.
மகேஷ்
சமூக வலைத்தளங்களில் வினவை பின்தொடருங்கள்:
WhatsApp, X (Twitter), Facebook, YouTube, Telegram, Instagram, Threads
